Paluch sztywny


Paluch sztywny

Paluch sztywny (hallux rigidus). Jest chorobą dotyczącą stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Głównymi objawami są ból i ograniczenie ruchu w/w stawu, szczególnie zgięcia grzbietowego (do góry). W przeciwieństwie do palucha koślawego boczne odchylenie palucha i przyśrodkowe przemieszczenie pierwszej kości śródstopia jest niewielkiego stopnia lub nie występuje. Na górnej powierzchni w/w stawu tworzą się wyrośla kostne (osteofity) ograniczające zgięcie grzbietowe a powierzchnie stawowe stawu śródstopno-paliczkowego ulegają procesowi zwyrodnienia. Ponieważ choroba ma charakter najczęściej postępujący, może to prowadzić do całkowitego zniszczenia stawu. Poza bólem i ograniczeniem ruchomości palucha wystepują: poszerzenie i zniekształcenie obrysów stawu śródstopno-paliczkowego palucha, okresowe zaczerwienienie i zwiększone ucieplenie okolicy stawu śródstopno-paliczkowego palucha.
Uważa się, że problem palucha sztywnego może dotyczyć ok. 2 % populacji pomiędzy 30 a 60 rokiem życia. Po paluchu koślawym jest drugim co do częstości występowania schorzeniem stawu śródstopno- paliczkowego palucha.

 

Najczęstszymi przyczynami powstawania palucha sztywnego są:

  • pojedynczy duży uraz, w wyniku którego dochodzi do różnego stopnia uszkodzenia powierzchni tworzących staw śródstopno- paliczkowy palucha
  • powtarzające się mikrourazy
  • nadmierne uniesienie pierwszej kości środstopia w stosunku do pozostałych (przez wielu autorów przyczyna uznawana jest za dyskusyjną)
  • nadmierna długość palucha
  • choroby reumatyczne
  • choroba Charcota
  • dna moczanowa
  • jałowa martwica głowy pierwszej kości śródstopia
  • przedłużone unieruchomienie stawu np: opatrunkiem gipsowym
  • kształt głowy pierwszej kości śródstopia (spłaszczona o kształcie zbliżonym do kwadratu).


Leczenie jest uzależnione od stopnia zaawansowania choroby.
W początkowych stadiach choroby możliwe jest uzyskanie poprawy poprzez zastosowanie leczenia farmakologicznego, fizjoterapii, doboru właściwych wkładek i stosowanie obuwia z wyprofilowaną owalnie (od strony podeszwowej) podeszwą buta ograniczającą zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno- paliczkowym palucha.
W zmianach o większym nasileniu stosuje się różne warianty leczenia operacyjnego.
Od stosunkowo prostych zabiegów takich jak cheliectomia (usunięcie wyrośli kostnych na grzbietowej powierzchni stawu śródstopno-podeszwowego) poprawiających zakres ruchu i zmniejszającym dolegliwości bólowe stosowanych w zmianach małego i średniego stopnia do artrodezy (usztywnienia) stawu śródstopno- paliczkowego palucha uważanej za tzw "złoty standard" i stosowanej w zmianach o największym nasileniu. W ostatnich latach stosuje się również endoprotezy stawów śródstopno-paliczkowych palucha. Niestety odsetek powikłań dochodzi do 30%, co każe podchodzić z dużą rezerwą do tego typu rozwiązania.

Powyższa aplikacja nie stanowi diagnozy lekarskiej i nie może być podstawą do podjęcia leczenia.
Przed rozpoczęciem leczenia skonsultuj się z lekarzem, gdyż każde niewłaściwie podjęte leczenie może zagrażać Twojemu zdrowiu.

facebook