Leczenie paluchów koślawych jest uzależnione od wielkości deformacji, nasilenia dolegliwości bólowych, stopnia uszkodzenia stawów palucha, wieku chorego, współistnienia innych zmian w obrębie chorej stopy.

Leczenie nieoperacyjne obejmuje:

• dobór właściwego obuwia - powinno ono być odpowiednio szerokie, doprofilowane do wielkości i kształtu deformacji , posiadać miękką podeszwę i odpowiednią wysokość noska buta.Wszystko to ma na celu zmniejszenie nacisku na okolicę stawu śródstopno-paliczkowego palucha.Jeśli deformacji palucha koślawego towarzyszą inne zniekształcenia w obrębie przodostopia np: palce młotkowate należy je uwzględnić w doborze obuwia
• stosowanie  aparatów korygujących - pozwalają one złagodzić miejscowy stan zapalny. Niestety nie  powodują zmniejszenia deformacji i nie mają wpływu na dalszy rozwój choroby
• wkładki ortopedyczne - mają zastosowanie głównie w tych przypadkach kiedy obecności palucha koślawego towarzyszą płaskostopie, objawy metatarsalgii,koślawość stępu
• farmakoterapię - lokalne stosowanie niesterydowych leków przeciw zapalnych (najczęściej w postaci maści, żelu, spray) pozwala w wielu przypadkach okresowo zmniejszyć dolegliwości związane z miejscowym stanem zapalnym.

 

Leczenie operacyjne obejmuje:

W przypadku pogłębiania się deformacji i wzrostu dolegliwości bólowych jedynym skutecznym postępowaniem jest leczenie operacyjne.

Powstanie w ostatnich latach nowych rozwiązań operacyjnych w chirurgii stopy pozwalających uniknąć unieruchomienia gipsowego i jednocześnie dających możliwość wczesnego rozpoczęcia chodzenia  przyczyniło się do szerszego zainteresowania problemami chirurgii stopy zarówno ze strony lekarzy jak i pacjentów. Nie ma jednej uniwersalnej metody, którą można zastosować w każdym przypadku leczenia palucha koślawego. Jest to związane z różnymi przyczynami powstawania deformacji. Przed przystąpieniem do leczenia operacyjnego  pacjentka/pacjent jest dokładnie badany.Następnie przeprowadzamy z pacjentką/pacjentem rozmowę mającą na celu wyjaśnienie charakteru deformacji ( np: czy jest związana z hipermobilnością ) i omawiamy sposóby proponowanego leczenia operacyjnego. Na koniec przedstawiamy zagrożenia związane z samym zabiegiem i możliwe powikłania.

Następnie należy wykonać podstawowe badania diagnostyczne takie jak:

• badanie radiologiczne, jest niezmiernie ważne by zdjęcia były wykonywane w pełnym obciążeniu
• badanie pedobarograficzne ( jest jeszcze w Polsce rzadko stosowane ), które pozwala nie tylko ocenić rozkład nacisków wywieranych na podeszwową stronę stóp podczas stania i chodzenia ale także pozwala precyzyjniej zaplanować leczenie operacyjne.

Dodatkowe badania diagnostyczne:

• badanie ultrasonograficzne
• badanie rezonansu magnetycznego

Zabieg operacyjny jest całkowicie bezbolesny. Stosujemy znieczulenia: podpajęczynówkowe i okołokostkowe. O wyborze znieczulenia decyduje pacjent z lekarzem anestezjologiem. Jeśli deformacja dotyczy obu stóp w naszej placówce operujemy obie stopy jednoczasowo. Obecnie stosowane  metody operacyjne takie jak: chevron, scarf, lapidus, osteotomie proxymalne i ich różne modyfikacje dają dobre i trwałe wyniki leczenia.

Warunkiem powodzenia jest wybór właściwej metody operacyjnej i prawidłowe jej wykonanie.

W naszej praktyce stosujemy  implanty:

• biowchłanialne
• tytanowe
• nitynolowe ( połączenie tytanu z niklem)

Wybór zastosowanego implantu jest uzależniony od stopnia deformacji. W leczeniu  pooperacyjnym stosujemy specjalne obuwie pooperacyjne (patrz foto). Chodzenie w nich rozpoczyna się od pierwszej doby po zabiegu . W butach tych pacjenci chodzą 4-5 tyg. W leczeniu pooperacyjnym stosuje się ponadto fizykoterapię, ćwiczenia, masaże wirowe, terapię energotonową i inne.